Nazwał tą roślinę francuski przyrodnik Augustin Saint-Hilaire w 1822 roku. Yerba mate jest dwupienną rośliną pochodzącą z Ameryki łacińskiej. Yerba mate osiąga około 15 m wysokości. W naturze rośnie w typowych dla tej rośliny terenach leśnych, nazywanych yerbales, w skład których wchodzą również odmiany z rodziny wawrzynkowatych, mirtowatych i marzanowatych.
Zbiorowiska te, dziś często zniszczone w wyniku rabunkowego pozyskiwania yerba mate, występowały w południowej Brazylii, Paragwaju i Północnej Argentynie. Czas owocowania yerba mate przypada na okres od października do grudnia. Małe kwiaty skupione są w pęczkach, z których rozwijają się czarne jagody. Liście są podłużne, o długości do 5 cm, zimozielone.
Plony z jednego drzewa są robione co trzy lata, podczas których można uzyskać nawet do 65 – 85 funtów suszu. Po za ostrokrzewem paragwajskim zbiera się także liście innych rodzajów, np. I. Amara, I. Theezan. Liście rdzennych krzewów wykorzystywali też północnoamerykańscy Indianie. Tzw. Herbata Appalachów przyrządzana była z liści I. cassine, I. Vomitoria i I. caroliniana.